Język duński należy do rodziny języków indoeuropejskich, a dokładnie mówiąc do rodziny języków germańskich. Języka duńskiego używa się głównie w Danii i Niemczech. Można spotkać go również na terenach Wysp Owczych, oraz usłyszeć w Grenlandii. Liczba mówiących tym językiem to prawie sześć milionów osób.
Języka duńskiego używa się jako urzędowego języka w Danii oraz na Wyspach Owczych i w Grenlandii. W wielu krajach (między innymi w Islandii) język ten jest na tyle ważny, iż uczy się go w szkołach od najmłodszych lat i traktuje się prawie na równi z innymi językami obcymi (chociażby z angielskim czy szwedzkim).
Najstarsze zapiski, świadczące o obecności języka duńskiego we wcześniejszych epokach, sięgają wprawdzie piątego wieku, jednak pierwsze zapisy wykorzystujące łaciński alfabet, który jest podstawą tego pisma, pochodzą z trzynastego wieku. W języku duńskim, podobnie jak w wielu innych językach germańskich, wyróżnić można trzy główne dialekty. Tak więc dialekty języka duńskiego to dialekt zelandzki, dialekt fioński oraz dialekt jutlandzki. Wspomnieć należy, iż język duński, który znamy dzisiaj, powstał w głównej mierze na bazie dialektu zelandzkiego.